Wazzup Pilipinas!?
Sa Barangay Masinop—na ironically, hindi naman talaga masinop—nakatira si Boyet.
Si Boyet ay isang ordinaryong Pilipino na may extraordinary na talent: kaya niyang magtiis sa kahit anong sitwasyon… basta may libreng WiFi at konting pag-asa.
Tuwing umaga, gigising siya sa alarm na hindi naman niya pinapansin. Hindi dahil tamad siya—kundi dahil alam niyang kahit gumising siya nang maaga, pareho lang ang traffic, pareho lang ang presyo ng bilihin, at pareho lang ang ending: late pa rin siya.
Habang nagkakape siya ng 3-in-1 na mas matamis pa sa pangako ng pulitiko, nakatutok siya sa TV.
“Breaking news: May bagong proyekto ang gobyerno!”
Napangiti si Boyet. “Ayos ‘to ah,” sabi niya.
“Project: Pagtatayo ng panibagong welcome arch sa barangay.”
Nawala ang ngiti niya. “Ah… welcome sa kahirapan, ganon?”
Sa kabilang channel, showbiz naman.
“Confirmed! Naghiwalay na ang sikat na celebrity couple!”
Napailing si Boyet. “Grabe… mas stable pa pala relasyon ko sa utang ko kaysa sa kanila.”
Paglabas niya ng bahay, sumakay siya ng jeep.
“Bayad po, estudyante!” sigaw ng katabi niyang mukhang 35 na pero estudyante pa rin daw.
Napatingin si Boyet. “Boss, anong course mo?”
“Course? Survival.”
Tumawa si Boyet. “Same.”
Habang nasa biyahe, narinig nila ang usapan ng driver at dispatcher.
“Boss, tataas na naman daw gasolina.”
“Eh di tataas din pasahe.”
“Eh sahod?”
“Eh… dasal na lang.”
Pagdating sa trabaho, sinalubong siya ng boss niya.
“Boyet, kailangan natin mag-overtime.”
“Bayad po ba?”
“May experience ka na.”
Napangiti si Boyet. Yung ngiti na hindi mo alam kung iiyak o tatawa.
Lunch break.
Habang kumakain siya ng instant noodles na mas instant pa sa pagtaas ng presyo, nag-scroll siya sa social media.
Isang post ang nakita niya:
“Ang Pilipinas ay paangat na!”
Nagbasa siya ng comments.
“Paangat… presyo.”
“Paangat… utang.”
“Paangat… stress level.”
Napailing si Boyet. “Grabe, kahit comment section, mas honest pa sa press conference.”
Kinagabihan, umuwi siyang pagod.
Nadaanan niya ang isang maliit na karinderya.
“Manang, magkano ulam?”
“70.”
“Half?”
“Wala na iho, full na presyo, half na lang laman.”
Umupo siya. Kumain. Tahimik.
Habang ngumunguya, may batang lumapit sa kanya.
“Kuya, anong gusto mong maging paglaki mo?”
Napaisip si Boyet.
Dati, gusto niyang maging engineer. Tapos naging “kahit ano na lang basta may trabaho.”
Ngayon…
“Masaya,” sagot niya.
Bago matulog, humiga siya sa kama niyang medyo mas matigas pa sa realidad.
Tinignan niya ang kisame.
“Alam mo,” sabi niya sa sarili niya, “ang Pilipino parang WiFi signal.”
“Kahit mahina… kumakapit pa rin.”
Ngumiti siya.
Hindi dahil masaya siya.
Kundi dahil kahit papaano, marunong pa rin siyang tumawa.
At sa bansang kung saan ang problema ay parang teleserye na walang katapusan…
Ang tawa ang pinakamurang luho.
At si Boyet—tulad ng milyon-milyong Pilipino—patuloy na nabubuhay sa pagitan ng bahala na, kaya pa, at sana bukas, medyo mas okay naman.
Pero kung hindi man…
“Okay lang,” bulong niya.
“Sanay na tayo.”
Ross is known as the Pambansang Blogger ng Pilipinas - An Information and Communication Technology (ICT) Professional by profession and a Social Media Evangelist by heart.
Post a Comment